Την ξέρεις.

Δεν σε πιέζει.

Σε εμπνέει.

Σου λέει:

«Μπορείς και καλύτερα.»

Και έχει δίκιο.

Πάντα μπορείς.

Κάνεις ένα βήμα.

Προχωράς.

Αλλά πριν προλάβεις να σταθείς…

«Υπάρχει κι άλλο επίπεδο.»

Δεν σε αφήνει να μείνεις.

Σε βάζει να κινείσαι.

Σεμινάρια.

Βιβλία.

Επόμενος στόχος.

Επόμενη εκδοχή του εαυτού σου.

Στη σχέση;

Δεν λέει:

«Είμαι καλά εδώ.»

Λέει:

«Πώς μπορούμε να το πάμε ένα επίπεδο πιο πάνω;»

Στη δουλειά;

Δεν γιορτάζει.

Σχεδιάζει το επόμενο.

Στο σώμα;

Μια ελαφριά ανησυχία.

Σαν να μην έφτασες ακόμα.

Και το πιο ύπουλο;

Δεν φαίνεται πρόβλημα.

Φαίνεται… ποιότητα.

Γιατί σου λέει:

«Αν μείνεις έτσι… θα μείνεις πίσω.»

Και κάπου βαθιά… την πιστεύεις.

Γιατί δεν σου λέει ότι δεν αξίζεις.

Σου λέει:

«Απλά δεν είσαι ακόμα εκεί.»

Θέλω να σε ρωτήσω:

Αν σταματούσες να εξελίσσεσαι για λίγο…

Θα έμενες πίσω;

Ή μήπως… θα ένιωθες;

Αυτή είναι η Εξελισσόμενη.

Δεν είναι ανήσυχη.

Είναι φοβισμένη.

Προσπαθεί να σε προστατεύσει…

κρατώντας σε πάντα σε κίνηση.

Η "Εξελισσόμενη" δεν σου λέει ότι δεν αξίζεις.

Σου λέει:

«Μπορείς καλύτερα.»

Και έτσι…

δεν σταματάς ποτέ.

• 🔥 Βασικές φράσεις της

  👉 «Μπορείς και καλύτερα.»

  👉 «Μην επαναπαύεσαι.»

  👉 «Αν χαλαρώσεις, θα μείνεις πίσω.»

  👉 «Δούλεψε λίγο ακόμα.»

  👉 «Δεν είσαι ακόμα εκεί.»
  ——- 
  

  ⚠️ Όταν δυναμώνει

  👉 «Έχεις ακόμα δρόμο.»

  👉 «Μην νομίζεις ότι έκανες κάτι σημαντικό.»

  👉 «Κοίτα τους άλλους πού έχουν φτάσει.»

  👉 «Μην μείνεις στάσιμος.»
  ——- 

  🧨 Στην κρίσιμη στιγμή

  👉 «Τώρα δεν είναι ώρα να νιώσεις…»

  👉 «Κάνε κάτι παραγωγικό.»

  👉 «Βελτιώσου και μετά θα ηρεμήσεις.»

• ανησυχία

• ανικανοποίητο

• "δεν είμαι εκεί που θέλω"

• σύγκριση

• πίεση

🔥 Γενεσιουργό ψέμα

 «Όπως είμαι τώρα… δεν αρκώ.»

(κάπου στη ζωή αυτό επιβεβαιώθηκε)
 

🛡️ Ψέμα που τη συντηρεί

 «Αν γίνω καλύτερη, θα είμαι ασφαλής / αγαπητή.»
 

⚠️ Παγίδα

✔ Η εξέλιξη είναι όντως χρήσιμη

❌ αλλά εδώ γίνεται όρος ύπαρξης

Δεν βιάζεται.

Σκέφτεται.

Σου λέει:

«Για να το δούμε λίγο καλύτερα…»

Και ακούγεται σωστό.

Κάθεσαι.

Σκέφτεσαι.

Αναλύεις.

Και πριν νιώσεις κάτι…

«Μήπως δεν είναι έτσι;»

Ξαναγυρνάς.

Στη σχέση;

Δεν λέει:

«Πονάω.»

Λέει:

«Να το καταλάβουμε πρώτα.»

Στη δουλειά;

Δεν παίρνει ρίσκο.

Ψάχνει όλες τις παραμέτρους.

Στο σώμα;

Ένα φρένο.

Σαν να κρατιέσαι λίγο πίσω.

Και το πιο ύπουλο;

Νομίζεις ότι πας βαθιά.

Αλλά μένεις… στο κεφάλι.

Γιατί σου λέει:

«Αν δεν το καταλάβεις πλήρως, μην κινηθείς.»

Και κάπου βαθιά… την πιστεύεις.

Γιατί φαίνεται σοβαρή.

Φαίνεται έξυπνη.

Θέλω να σε ρωτήσω:

Αν σταματούσες να το αναλύεις για λίγο…

Θα έκανες λάθος;

Ή μήπως… θα ένιωθες;

Αυτή είναι η Αναλύτρια.

Δεν είναι ψύχραιμη.

Είναι φοβισμένη.

Προσπαθεί να σε προστατεύσει…

κρατώντας σε σε απόσταση.

Η Αναλύτρια δεν σου λέει να μη νιώσεις.

Σου λέει:

«Ας το καταλάβουμε πρώτα.»

Και έτσι…

δεν φτάνεις ποτέ εκεί που πονάει.

• 🔥 Βασικές φράσεις

  👉 «Κάτι δεν μου κολλάει εδώ…»

  👉 «Για να το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα…»

  👉 «Περίμενε, να το καταλάβουμε πρώτα»

  👉 «Δεν είναι τόσο απλό»

  👉 «Πρέπει να το σκεφτώ καλύτερα»

  ⸻

  ⚠️ Όταν δυναμώνει

  👉 «Αν δεν το καταλάβεις πλήρως, μην κινηθείς»

  👉 «Μην βιαστείς, θα κάνεις λάθος»

  👉 «Υπάρχει κάτι που δεν έχεις δει ακόμα»

  👉 «Ας το αναλύσουμε λίγο ακόμα»

  ⸻

  🧨 Στην κρίσιμη στιγμή

  (εκεί που πάει να βγει συναίσθημα)

  👉 «Τι ακριβώς νιώθεις όμως;»

  👉 «Από πού προέρχεται αυτό;»

  👉 «Μήπως είναι projection;»

  👉 «Μήπως υπερβάλλεις;»

• σύγχυση
• αμφιβολία
• υπερανάλυση
• μπλοκάρισμα

🔥 Γενεσιουργό ψέμα

 «Το λάθος είναι επικίνδυνο.»

🛡️ Ψέμα που τη συντηρεί

 «Αν το καταλάβω πλήρως, θα ελέγχω την κατάσταση.»
 

⚠️ Παγίδα

✔ Η κατανόηση βοηθά

❌ αλλά εδώ γίνεται αποφυγή

Δεν μιλάει πολύ.

Κινείται.

Σου λέει:

«Σήκω.»

Και σηκώνεσαι.

Κάνεις.

Τρέχεις.

Οργανώνεις.

Και πριν σταματήσεις…

«Έχεις κι άλλα.»

Στη σχέση;

Δεν λέει:

«Μείνε.»

Λέει:

«Πάμε να το λύσουμε.»

Στη δουλειά;

Δεν κάθεται.

Παράγει.

Στο σώμα;

Ένταση.

Σαν να μην επιτρέπεται να χαλαρώσεις.

Και το πιο ύπουλο;

Σε κάνει να νιώθεις δυνατός.

Γιατί σου λέει:

«Αν σταματήσεις… θα πέσεις.»

Και κάπου βαθιά… την πιστεύεις.

Γιατί σε κράτησε όρθιο.

Θέλω να σε ρωτήσω:

Αν σταματούσες για λίγο…

Θα κατέρρεες;

Ή μήπως… θα άκουγες τι υπάρχει μέσα;

Αυτή είναι η Δράστρια.

Δεν είναι δυνατή.

Είναι φοβισμένη.

Προσπαθεί να σε προστατεύσει…

κρατώντας σε συνεχώς σε δράση.

Η Δράστρια δεν σου λέει να μη νιώσεις.

Σου λέει:

«Σήκω και κάνε κάτι.»

Και έτσι…

δεν σταματάς ποτέ αρκετά… για να δεις τι συμβαίνει μέσα σου.

🔥 Βασικές φράσεις

• ένταση
• υπερδιέγερση
• άγχος
• ανυπομονησία
• "δεν προλαβαίνω"

🔥 Γενεσιουργό ψέμα

«Αν σταματήσω… θα καταρρεύσω.»
 

🛡️ Ψέμα που τη συντηρεί

«Αν κάνω συνεχώς, θα είμαι εντάξει.»
 

⚠️ Παγίδα

✔ Η δράση είναι δύναμη

❌ αλλά εδώ γίνεται φυγή

Δεν την ξέρεις καλά.

Γιατί δεν κάθεσαι μαζί της.

Δεν μιλάει δυνατά.

Δεν σε πιέζει.

Είναι εκεί…

και περιμένει.

Σου λέει:

«Είμαι μόνη.»

Όχι σαν κατηγορία.

Σαν διαπίστωση.

Είσαι με κόσμο.

Μιλάς.

Γελάς.

Και κάπου μέσα…

«Κανείς δεν είναι εδώ για μένα.»

Στη σχέση;

Δεν λέει:

«Φύγε.»

Λέει:

«Μείνε… αλλά δες με.»

Στην οικογένεια;

Δεν λέει:

«Δεν αντέχω.»

Λέει:

«Δεν με καταλαβαίνουν.»

Στο σώμα;

Βάρος στο στήθος.

Ένα σφίξιμο.

Όχι έντονο.

Σταθερό.

Σαν να κάθεται εκεί… και να μην φεύγει.

Και το πιο δύσκολο;

Δεν ζητάει πολλά.

Δεν θέλει λύσεις.

Δεν θέλει εξηγήσεις.

Θέλει… παρουσία.

Αλλά εσύ;

Τη στιγμή που πας να τη νιώσεις…

φεύγεις.

Λίγο κινητό.

Λίγη σκέψη.

Λίγη δράση.

Λίγη "εξέλιξη".

Κάτι.

Οτιδήποτε.

Για να μη μείνεις.

Και κάπου βαθιά… νομίζεις:

👉 «Αν μείνω εδώ… δεν θα αντέξω.»

Θέλω να σε ρωτήσω:

Αν καθόσουν για λίγο μαζί της…

χωρίς να την αλλάξεις…

χωρίς να φύγεις…

Θα σε διέλυε;

Ή μήπως… θα σε ηρεμούσε;

Αυτή είναι η Μόνη.

Δεν είναι αδύναμη.

Δεν είναι πρόβλημα.

Είναι το κομμάτι σου…

που περιμένει να μην φύγεις αυτή τη φορά.

Ο Τέλειος έχει υπερβολική ανάγκη για τελειότητα, τάξη και οργάνωση. Σε κάνει να νοιώθεις, τόσο εσύ όσο και οι άλλοι γύρω σου, ανησυχία και ένταση. Καταναλώνει την ενέργεια σου, όσο και την ενέργεια των άλλων για να πετύχει μία τελειότητα που δεν χρειάζεται. Προκαλεί μία συνεχή κατάσταση εκνευρισμού τόσο με τον εαυτό σου όσο και με τους άλλους επειδή τα πράγματα δεν είναι τόσο τέλεια όσο θα μπορούσε να ήταν. Μπορεί να είναι ευέξαπτος, τεταμένος (σε ένταση), ισχυρογνώμων, σαρκαστικός υπερβολικά επικριτικός εαυτό του και με τους άλλους. Μεγάλη ανάγκη για αυτοέλεγχο και αυτό περιορισμό. Είναι ευαίσθητος στην κριτική.

• Το σωστό είναι σωστό και το λάθος είναι λάθος, είναι ξεκάθαρα και συγκεκριμένα. 

• Εγώ γνωρίζω το σωστό τρόπο. 

• Αν δεν μπορείς να το κάνεις τέλεια, μη το κάνεις καθόλου. 

• Η άλλοι πολύ συχνά έχουν χαμηλά standards. 

• Μισώ τα λάθη. 

Συνεχής εκνευρισμός και απογοήτευση με τον εαυτό του και με τους άλλους επειδή δεν καλύπτουν τις υψηλότερες δυνατές προδιαγραφές. 

Ανησυχεί ότι οι άλλοι θα καταστρέψουν την ευταξία και την ισορροπία που έχει δημιουργήσει. 

Σαρκαστικός με τόνους αυτοδικαίωσης. 

Καταπιεσμένος θυμός και εσωτερική πίεση. 

Έχω προσωπική υποχρέωση γι' αυτό. 

Χρειάζεται να επιδιορθώνω οτιδήποτε χρήζει επιδιόρθωσης. 

Η τελειομανία είναι αρετή, επίσης με κάνει να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου. 

Υπάρχει σαφώς είναι σωστός και ένας λάθος τρόπος για να γίνονται τα πράγματα. 

Γνωρίζω πως πρέπει να γίνονται τα πράγματα και χρειάζεται να κάνω αυτό που πρέπει  

Ο Θεός βρίσκεται στη λεπτομέρεια.

Δεν φωνάζει.
Δεν πανικοβάλλεται.

Εξηγεί.

Κάτι σε πληγώνει.

Και πριν προλάβεις να το νιώσεις…

Το αναλύεις.

«Δεν είναι τίποτα.»
«Έτσι είναι οι άνθρωποι.»
«Δεν χρειάζεται να το πάρεις προσωπικά.»

Η καρδιά πάει να μιλήσει.

Ο Λογικός την διακόπτει.

Σε μια σύγκρουση;

Δεν λες:
«Πονάω.»

Λες:
«Αν το δούμε αντικειμενικά…»

Στη σχέση;

Δεν εκφράζεις συναίσθημα.

Δίνεις εξήγηση.

Δεν δείχνεις ευαλωτότητα.

Δείχνεις επιχειρηματολογία.

Κάποιος κλαίει μπροστά σου.

Και μέσα σου σκέφτεσαι:

«Πρέπει να μείνω ψύχραιμος.»

Όχι γιατί δεν νοιάζεσαι.

Αλλά γιατί το συναίσθημα σε αποσταθεροποιεί.

Ο Λογικός αγαπά τη σαφήνεια.

Τη δομή.

Το επιχείρημα.

Αλλά δυσκολεύεται με το χάος του συναισθήματος.

Με το "δεν ξέρω".

Με το "πονάω".

Στο σώμα;

Το κεφάλι δουλεύει.

Το στήθος μένει πίσω.

Η αναπνοή ανεβαίνει ψηλά.

Σαν να ζεις λίγο πιο πάνω από το σώμα σου.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Λογικός σου λέει:

«Το συναίσθημα θολώνει την κρίση.»
«Αν μείνεις ψύχραιμος, θα είσαι ασφαλής.»
«Η ανάλυση είναι έλεγχος.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αποφεύγω τα συναισθήματα.
Απλώς τα επεξεργάζομαι.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν σταματούσες να εξηγείς…

Και άφηνες για λίγο το συναίσθημα να υπάρξει…

Θα χάσεις τον έλεγχο;

Ή μήπως…

Θα ένιωθες ζωντανός;

Αυτός είναι ο Λογικός.

Δεν είναι ψυχρός.

Είναι προστατευτικός.

Προσπαθεί να σε κρατήσει ασφαλή,

κρατώντας το συναίσθημα σε απόσταση.

Ο Λογικός επιδεικνύει μία έντονη και αποκλειστική εστίαση στην ορθολογική επεξεργασία όλων των θεμάτων, συμπεριλαμβανόμενων και των σχέσεων.
Σε προτρέπει να είσαι ανυπόμονος με τα συναισθήματα των άλλων και να τα εκλαμβάνεις ως ανάξια προσοχής.
Όταν είσαι κάτω από την επήρεια του Λογικού, οι άλλοι μπορεί να σε αντιλαμβάνονται ως ψυχρό, απόμακρο ή και υπερόπτη. Περιορίζεται το βάθος και η ευελιξία στις προσωπικές, επαγγελματικές και κοινωνικές σου σχέσεις και πολλές φορές κατατροπώνεις νοητικά όσους δεν έχουν τόσο αναλυτική σκέψη όσο εσύ. 

• Το ορθολογικό μυαλό είναι η σίγουρη αξία. 

• Τα συναισθήματα είναι αναχαιτιστικά και άσχετα. 

• Αρκετοί άνθρωποι είναι τόσο ανορθόδοξοι και νωθροί στη σκέψη τους. 

• Οι ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων με αποσπούν από το έργο μου. 

• Χρειάζεται να κρατώ μακριά τους εισβολείς. 

• Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι η γνώση, η κατανόηση και η διορατικότητα. 

• Η αυτο-αξία εξαρτάται από την κατάκτηση της γνώσης και της ικανότητας. 

Αγανάκτηση με όσους είναι συναισθηματικοί και όχι αρκετά ορθολογικοί.

 Ανησυχία για το αν θα καταφέρει να προστατεύσει τον προσωπικό του χρόνο και την ενέργεια του από τις εισβολές των άλλων. 

Αισθάνεται διαφορετικός, μόνος και ότι δεν τον καταλαβαίνουν. 

Πολλές φορές είναι σκεπτικός και κυνικός.

Ο ορθολογισμός είναι η σπουδαιότερη, σημαντικότερη και χρησιμότερη μορφή νοημοσύνης.

Δεν συγκρούεται.
Δεν φωνάζει.

Εξαφανίζεται.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί.

Μια συζήτηση που εκκρεμεί.

Και λες:

«Δεν είναι τώρα η στιγμή.»

Περνά μια μέρα.
Μετά άλλη μία.

Και κάπως… δεν γίνεται ποτέ.

Έχεις κάτι δύσκολο να κάνεις.

Και ξαφνικά θυμάσαι:

Να καθαρίσεις.
Να οργανώσεις.
Να δεις κάτι "σημαντικό".

Όχι επειδή δεν σε νοιάζει.

Αλλά επειδή το δύσκολο σε βαραίνει.

Ο Αποφευκτικός δεν λέει:

«Φοβάμαι.»

Λέει:

«Δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα.»

Στη σχέση;

Δεν λέει:
«Με πλήγωσες.»

Λέει:
«Άστο τώρα.»

Και αποσύρεται.

Όχι από αδιαφορία.

Από υπερφόρτωση.

Στη δουλειά;

Ξεκινάς με ενθουσιασμό.

Αλλά όταν κάτι γίνει περίπλοκο…

Χάνεται η ενέργεια.

Και μαζί της… η παρουσία.

Στο σώμα;

Μια αίσθηση βάρους.

Σαν να κατεβάζεις ρολά.

Η ενέργεια πέφτει.

Η αναπνοή γίνεται ρηχή.

Το βλέμμα απομακρύνεται.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Αποφευκτικός σου λέει:

«Αν δεν το αγγίξεις, δεν θα πονέσει.»
«Αν δεν το ανοίξεις, δεν θα ξεσπάσει.»
«Η απόσταση είναι ασφάλεια.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αποφεύγω.
Απλώς δεν μου αρέσει η ένταση.»

Και η ερώτηση εδώ είναι:

Αν έμενες…

Μέσα στη δυσκολία.

Χωρίς να φύγεις.

Χωρίς να κλείσεις.

Χωρίς να αλλάξεις θέμα.

Θα κατέρρεες;

Ή μήπως…

Θα δυνάμωνες;

Αυτός είναι ο Αποφευκτικός.

Δεν είναι αδιάφορος.

Είναι υπερφορτωμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει το σύστημά σου,

απομακρύνοντάς σε

από ό,τι μοιάζει υπερβολικά δύσκολο.

Ο Αποφευκτικός εστιάζει στο θετικό και στο ευχάριστο με έναν υπερβολικό τρόπο. Αποφεύγει δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις και διαφωνίες. Σε οδηγεί στο να αναβάλεις και να αποφεύγεις τη θέσπιση των ορίων σου. Αυτό καταλήγει είτε σε καταστροφικά απότομα ξεσπάσματα και συγκρούσεις που κανονικά θα είχαν αποφευχθεί είτε σε καθυστερήσεις στη διευθέτηση των θεμάτων που σε απασχολούν και πράξεων που χρειάζεται να γίνουν.

• Αυτό δεν είναι ευχάριστο, θα το αφήσω και θα λυθεί όταν έρθει η ώρα του.

•  Αν αναφέρω αυτό το θέμα τώρα, σίγουρα κάποιος θα πληγωθεί, ας το αφήσω καλύτερα. 

• Αν εκφράσω τη διαφωνία μου στους άλλους θα χαλάσει η σχέση μας. 

• Τώρα που έχω βρει την ισορροπία μου δε θέλω να τη χαλάσω για κανένα λόγο. 

• Καλύτερα να δώσω αυτό που μου ζητούν παρά να κάνω θέμα 

Επιθυμία διατήρησης ουδετερότητας. 

Ανησυχία γι' αυτό που έχει αποφύγει ή αναβάλει. 

Φόβος ότι θα χαθεί η ηρεμία που έχει κερδίσει με τόσο κόπο. 

Καταπιεσμένος θυμός και αποστροφή. 

Είσαι καλός άνθρωπος και δεν φέρνεις τους άλλους σε δύσκολη θέση. 

Η σύγκρουση δε φέρνει ποτέ καλά αποτελέσματα. 

Η ευελιξία είναι προτέρημα. 

Κάποιος χρειάζεται να έχει το ρόλο του ειρηνοποιού.  

Δεν έρχεται κάθε μέρα.

Αλλά όταν έρχεται… σε καταλαμβάνει.

Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό.

Μια λέξη.
Ένα βλέμμα.
Μια καθυστέρηση.

Και ξαφνικά…

Το συναίσθημα είναι δυσανάλογο.

Βαρύ.

Παλαιό.

Σαν να μην αφορά μόνο το τώρα.

Δεν είναι απλώς λύπη.

Δεν είναι απλώς θυμός.

Είναι κάτι γνώριμο.

Σαν παλιός επισκέπτης.

Που ξέρει πού να καθίσει μέσα σου.

Στη σχέση;

Δεν αντιδράς μόνο σε αυτό που έγινε.

Αντιδράς σε όλα όσα έχουν γίνει.

Σε όλα όσα κάποτε πόνεσαν.

Και η ένταση μεγαλώνει.

Όχι γραμμικά.

Εκρηκτικά.

Στη δουλειά;

Μια μικρή κριτική γίνεται απόρριψη.

Μια παρατήρηση γίνεται απαξίωση.

Όχι γιατί το θέλεις.

Αλλά γιατί κάτι μέσα σου άνοιξε.

Στο σώμα;

Βάρος.

Στο στήθος.

Στο στομάχι.

Σαν να κατεβαίνει ένα σύννεφο.

Η ενέργεια πέφτει.

Ή ανεβαίνει απότομα.

Αλλά δεν είναι ουδέτερη.

Και το πιο ύπουλο;

Το Πονόσωμα σου λέει:

«Να. Βλέπεις; Πάλι το ίδιο.»
«Δεν αλλάζει τίποτα.»
«Έτσι είναι η ζωή.»

Και για λίγη ώρα…

Το πιστεύεις.

Όλο.

Μερικές φορές γελάς όταν το αναγνωρίζεις.

Γιατί μετά, όταν περνάει, λες:

«Υπερέβαλα λίγο…»

Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν ήταν λίγο.

Ήταν όλο.

Και η ερώτηση είναι:

Όταν ενεργοποιείται το Πονόσωμα…

Είσαι εσύ;

Ή περνά μέσα σου κάτι παλιό που ζητά να ιδωθεί;

Το Πονόσωμα δεν είναι εχθρός.

Είναι συσσωρευμένος πόνος.

Προσπαθεί να προστατεύσει το τραύμα σου,

κρατώντας το ζωντανό.

Μέχρι να το αγκαλιάσεις.

Το ενεργειακό υπόστρωμα όλων των πειρατών.

Είναι η αποθηκευμένη ενεργειακή μνήμη πόνου στο νευρικό σύστημα. 

Είναι συσσωρευμένος συναισθηματικός πόνος του παρελθόντος που ενεργοποιείται στο παρόν και καταλαμβάνει τη σκέψη, το σώμα και τη συμπεριφορά σου.

Δεν δημιουργεί τον πόνο.
Ενεργοποιεί παλιό πόνο.

Οι Πειρατές είναι οι στρατηγικές που αναπτύχθηκαν για να προστατεύσουν το Πονόσωμα.

Αναζητά επιβεβαίωση του παλιού τραύματος.
Ζητά προστασία 

Όταν το Πονόσωμα ενεργοποιείται, οι Πειρατές αναλαμβάνουν δράση για να το προστατεύσουν. 

• «Πάλι τα ίδια.»

• «Το ήξερα ότι θα συμβεί.»

• «Δεν αλλάζει τίποτα.»

• «Δεν είμαι ασφαλής.»

• «Δεν μπορώ να το αντέξω.»

Σωματική ένταση

«Αυτός ο πόνος είναι η ταυτότητά μου.»