Ο Ανήσυχος σε κάνει να αισθάνεσαι έντονη και συνεχή ένταση και ανησυχία για όλα τα πράγματα γύρω σου που δυνητικά θα μπορούσαν να πάνε λάθος. Είναι πάντα σε εγρήγορση και ποτέ δεν ηρεμεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα έντονο συνεχόμενο στρες που δημιουργεί φθορά τόσο σε εσένα όσο και σε αυτούς που επηρεάζεις.

• Πότε θα γίνει η 'στραβή';

• Αν κάνω ένα λάθος, όλοι θα 'πέσουν πάνω μου' ζητώντας ευθύνες.

• Θα ήθελα να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους αλλά δεν είμαι σίγουρος για τα πραγματικά κίνητρα τους.

• Χρειάζομαι να γνωρίζω ακριβώς τους κανόνες για να νιώθω ασφαλής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποχρεωτικά θα τους ακολουθήσω. 

Σκεπτικισμός, κάποιες φορές και κυνισμός.

Ανησυχία και έντονη εγρήγορση 

Η ζωή είναι γεμάτη κινδύνους, αν δεν τους προβλέπω για να προστατευτώ ποιος θα το κάνει για εμένα;  

Είναι ένας δύσκολος τρόπος ζωής.
Η συνεχής ανησυχία καταναλώνει μεγάλο βαθμό ενέργειας που χάνεται από άλλες δραστηριότητες ανάπτυξης.
Χάνει την αξιοπιστία του καθώς οιμπερισσότερες ανησυχίες αποδεικνυόνται λανθασμένες.
Οι άλλοι τείνουν να τον αποφεύγουν καθώς η εσωτερική του ένταση του ανήσυχου απορροφά την ενέργεια τους. 

Δεν σε κατηγορεί.
Δεν σε πιέζει να πετύχεις.

Σε κρατά σε επιφυλακή.

Όλα πάνε καλά.

Και μέσα σου εμφανίζεται μια σκέψη:

«Κάτι θα γίνει.»

Δεν υπάρχει πρόβλημα.

Αλλά ο Ανήσυχος δεν περιμένει να εμφανιστεί.

Το προβλέπει.

Σου στέλνουν μήνυμα.

Αργεί η απάντηση.

Και αρχίζει ο εσωτερικός διάλογος:

«Μήπως είπα κάτι;»
«Μήπως παρεξηγήθηκε;»
«Μήπως αλλάζει κάτι;»

Το σώμα ήδη έχει σφίξει.

Πριν υπάρξει γεγονός.

Κλείνεις μια δουλειά.

Πήγε καλά.

Και αντί να χαρείς…

Σκέφτεσαι:

«Ναι… αλλά αν δεν συνεχιστεί;»

Η ηρεμία κρατά λίγο.

Η πρόβλεψη κινδύνου περισσότερο.

Στη σχέση;

Δεν λες:
«Είμαστε καλά.»

Λες μέσα σου:
«Να δούμε πόσο θα κρατήσει.»

Στη δουλειά;

Δεν λες:
«Τα κατάφερα.»

Λες:
«Τι μπορεί να πάει στραβά;»

Στο σώμα;

Στομάχι σφιγμένο.

Αναπνοή ρηχή.

Μια ελαφριά εσωτερική ένταση.

Σαν να περιμένεις κάτι.

Χωρίς να ξέρεις τι.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Ανήσυχος σου λέει:

«Αν δεν ανησυχείς, θα αιφνιδιαστείς.»
«Αν χαλαρώσεις, θα πληγείς.»
«Η επαγρύπνηση είναι ασφάλεια.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αγχώνομαι.
Απλώς σκέφτομαι μπροστά.»

Και η ερώτηση εδώ είναι:

Αν για λίγο…

Σταματούσες να προβλέπεις.

Σταματούσες να σκανάρεις.

Σταματούσες να περιμένεις το κακό.

Θα κινδύνευες;

Ή μήπως…

Θα αναπνέες;

Αυτός είναι ο Ανήσυχος.

Δεν είναι απαισιόδοξος.

Είναι φοβισμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει την ασφάλειά σου,

βλέποντας κίνδυνο

πριν υπάρξει.

Ο Ανήσυχος έμαθε από νωρίς κάτι που δεν ξεμαθαίνεται εύκολα: ότι η ασφάλεια δεν είναι δεδομένη.Η ρίζα βρίσκεται σε παιδικές εμπειρίες όπου η φροντίδα των βασικών προσώπων αναφοράς δεν ήταν σταθερή ούτε προβλέψιμη — άλλοτε παρούσα, άλλοτε όχι, χωρίς τρόπο να ξέρει κανείς ποια θα ήταν η επόμενη μέρα. Το ίδιο αποτύπωμα μπορεί να αφήσουν και οδυνηρά, απροσδόκητα γεγονότα ζωής, που επιβεβαίωσαν την εικόνα ενός κόσμου επικίνδυνου και ασταθούς.Έτσι χτίστηκε μια εγρήγορση που δεν σβήνει: το μυαλό μένει σε επιφυλακή, σαρώνοντας συνέχεια για το επόμενο απρόβλεπτο.