Ο Αποφευκτικός εστιάζει στο θετικό και στο ευχάριστο με έναν υπερβολικό τρόπο. Αποφεύγει δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις και διαφωνίες. Σε οδηγεί στο να αναβάλεις και να αποφεύγεις τη θέσπιση των ορίων σου. Αυτό καταλήγει είτε σε καταστροφικά απότομα ξεσπάσματα και συγκρούσεις που κανονικά θα είχαν αποφευχθεί είτε σε καθυστερήσεις στη διευθέτηση των θεμάτων που σε απασχολούν και πράξεων που χρειάζεται να γίνουν.

• Αυτό δεν είναι ευχάριστο, θα το αφήσω και θα λυθεί όταν έρθει η ώρα του.

•  Αν αναφέρω αυτό το θέμα τώρα, σίγουρα κάποιος θα πληγωθεί, ας το αφήσω καλύτερα. 

• Αν εκφράσω τη διαφωνία μου στους άλλους θα χαλάσει η σχέση μας. 

• Τώρα που έχω βρει την ισορροπία μου δε θέλω να τη χαλάσω για κανένα λόγο. 

• Καλύτερα να δώσω αυτό που μου ζητούν παρά να κάνω θέμα 

Επιθυμία διατήρησης ουδετερότητας. 

Ανησυχία γι' αυτό που έχει αποφύγει ή αναβάλει. 

Φόβος ότι θα χαθεί η ηρεμία που έχει κερδίσει με τόσο κόπο. 

Καταπιεσμένος θυμός και αποστροφή. 

Είσαι καλός άνθρωπος και δεν φέρνεις τους άλλους σε δύσκολη θέση. 

Η σύγκρουση δε φέρνει ποτέ καλά αποτελέσματα. 

Η ευελιξία είναι προτέρημα. 

Κάποιος χρειάζεται να έχει το ρόλο του ειρηνοποιού.  

Με το να αρνείται να δει τις αντιρρήσεις του και τις διαφωνίες του, χάνει την ευκαιρία να δουλέψει με αυτές και να τις μετατρέψει σε εξελικτικά μαθήματα. Το να μην λαμβάνεις υπόψη τον εσωτερικό σου πόνο είναι διαφορετικό από το να ανακαλύπτεις τη σοφία και τη δύναμη που κρύβει κάθε πόνος και δυσκολία. Αυτά που αποφεύγουμε, όχι μόνο δεν εξαφανίζονται αλλά δυναμώνουν. Όταν αποφεύγεται η έκφραση των διαφωνιών σχέσεις παραμένουν επιφανειακές.
Η εμπιστοσύνη των άλλων μειώνεται καθώς δεν γνωρίζουν αν οι δυσάρεστες πληροφορίες παρακρατούνται σκοπίμως.

Δεν συγκρούεται.
Δεν φωνάζει.

Εξαφανίζεται.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί.

Μια συζήτηση που εκκρεμεί.

Και λες:

«Δεν είναι τώρα η στιγμή.»

Περνά μια μέρα.
Μετά άλλη μία.

Και κάπως… δεν γίνεται ποτέ.

Έχεις κάτι δύσκολο να κάνεις.

Και ξαφνικά θυμάσαι:

Να καθαρίσεις.
Να οργανώσεις.
Να δεις κάτι "σημαντικό".

Όχι επειδή δεν σε νοιάζει.

Αλλά επειδή το δύσκολο σε βαραίνει.

Ο Αποφευκτικός δεν λέει:

«Φοβάμαι.»

Λέει:

«Δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα.»

Στη σχέση;

Δεν λέει:
«Με πλήγωσες.»

Λέει:
«Άστο τώρα.»

Και αποσύρεται.

Όχι από αδιαφορία.

Από υπερφόρτωση.

Στη δουλειά;

Ξεκινάς με ενθουσιασμό.

Αλλά όταν κάτι γίνει περίπλοκο…

Χάνεται η ενέργεια.

Και μαζί της… η παρουσία.

Στο σώμα;

Μια αίσθηση βάρους.

Σαν να κατεβάζεις ρολά.

Η ενέργεια πέφτει.

Η αναπνοή γίνεται ρηχή.

Το βλέμμα απομακρύνεται.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Αποφευκτικός σου λέει:

«Αν δεν το αγγίξεις, δεν θα πονέσει.»
«Αν δεν το ανοίξεις, δεν θα ξεσπάσει.»
«Η απόσταση είναι ασφάλεια.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αποφεύγω.
Απλώς δεν μου αρέσει η ένταση.»

Και η ερώτηση εδώ είναι:

Αν έμενες…

Μέσα στη δυσκολία.

Χωρίς να φύγεις.

Χωρίς να κλείσεις.

Χωρίς να αλλάξεις θέμα.

Θα κατέρρεες;

Ή μήπως…

Θα δυνάμωνες;

Αυτός είναι ο Αποφευκτικός.

Δεν είναι αδιάφορος.

Είναι υπερφορτωμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει το σύστημά σου,

απομακρύνοντάς σε

από ό,τι μοιάζει υπερβολικά δύσκολο.

Ο Αποφευκτικός έχει δύο πιθανές αφετηρίες, αντίθετες μεταξύ τους. Σε μια παιδική ηλικία χωρίς μεγάλες δυσκολίες, μπορεί απλά να μην χρειάστηκε ποτέ να μάθει να αντέχει δύσκολα συναισθήματα — κι έτσι δεν έμαθε ποτέ πώς.

Σε μια παιδική ηλικία με ένταση και συγκρούσεις, η αφετηρία είναι διαφορετική: η ανάγκη να υπάρξει ένας ειρηνοποιός. Κάποιος που δεν θα προσθέσει άλλη ένταση στο ήδη φορτισμένο κλίμα — που θα κρατήσει τα δικά του δύσκολα συναισθήματα μέσα, για να μην επιβαρύνει άλλο το σύστημα.

Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η αποφυγή έγινε ο μόνος γνωστός τρόπος διαχείρισης.