Το Κέντρο της Αφθονίας αναδύεται σαν μια φωτεινή πηγή στο βάθος του λαιμού, το κέντρο εκείνο που ανακαλεί το θρυλικό "κέρας της Αμάλθειας", γεμάτο πλούτη και δώρα. Δεν είναι τυχαίο το όνομα που του έδωσε ο Ken Keyes, γιατί όταν φτάνουμε να ζούμε με αυτή τη συνείδηση, βρίσκουμε τον εαυτό μας σε αρμονική σύνθεση με τη ροή της ζωής. Όλα μοιάζουν να έρχονται σε εμάς χωρίς κόπο, χωρίς τη λαχτάρα που μας έδενε άλλοτε.

Έχοντας ήδη κατακτήσει την εσωτερική γαλήνη, με τις ανάγκες για ασφάλεια, επιβεβαίωση και απόλαυση να έχουν βρει την ησυχία τους, οι τοίχοι που μας απομόνωναν από τους άλλους και τον κόσμο αρχίζουν να διαλύονται. Ό,τι χρειαζόμαστε, είτε πρόκειται για τροφή, είτε για στέγη, γνώσεις ή καθοδήγηση, έρχεται σαν δώρο από την ίδια τη φύση, καθώς η αρμονία μας με τον κόσμο γίνεται ολοένα και πιο βαθιά.

Σε αυτό το επίπεδο, η ζωή μεταμορφώνεται σε μια διαρκή ευλογία. Κάθε ανάγκη ικανοποιείται, και στην καρδιά μας ανθίζει η ευγνωμοσύνη, ακόμη και για τα πιο απλά, καθημερινά δώρα. Η ενέργειά μας, που κάποτε ξοδευόταν σε αγωνιώδεις επιθυμίες και ατέρμονες σκέψεις, τώρα ρέει ελεύθερη. Μας γεμίζει αγάπη και διαύγεια, και μας οδηγεί στο να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας καλύτερο, με όποιον τρόπο μπορούμε.

Είναι σαν την υπόσχεση του Χριστού, ότι αν ακολουθήσουμε το Θέλημα του Πατέρα, Εκείνος θα φροντίσει για τις ανάγκες μας, όπως φροντίζει για τα πουλιά του ουρανού και τα κρίνα των αγρών.

Όταν πάψουμε να ζούμε μόνο για τον εαυτό μας, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε κομμάτια ενός μεγάλου συνόλου, σαν κύτταρα σε έναν οργανισμό που υπηρετούν το σύνολο, τότε θα νιώσουμε το θαύμα της αφθονίας. Όχι μόνο υλικής, αλλά και συναισθηματικής και πνευματικής.

Τότε θα περπατάμε στη γη ελαφρά, παίρνοντας λίγα και προσφέροντας πολλά. Δεν θα είμαστε πια παράσιτα, που καταναλώνουν αχόρταγα τους πόρους της. Θα αφήσουμε τον κόσμο σε καλύτερη κατάσταση από αυτήν που τον βρήκαμε.

Θα ζούμε με πληρότητα, ευτυχία και ειρήνη, μέσα μας και γύρω μας.