Ο Καλός επιδιώκει να κερδίσει την αποδοχή και την εγγύτητα βοηθώντας, ευχαριστώντας, σώζοντας ή και κολακεύοντας συνεχώς τους άλλους. Το αποτέλεσμα είναι να χάνεις την επαφή με τις δικές σου ανάγκες και στο τέλος να κρατάς κακία για τους άλλους τους οποίους λες ότι υπηρετείς πιστεύοντας ότι σε αδίκησαν καθώς δεν πήρες τα αναμενόμενα. Επίσης, προτρέπει τους άλλους να γίνονται εξαρτημένοι από αυτόν. 

• Για να είμαι καλός άνθρωπος χρειάζεται να βάζω τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μου. 

• Με ενοχλεί όταν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν υπόψη όλα όσα κάνω γι' αυτούς. 

• Οι άνθρωποι μερικές φορές είναι εγωιστές και αγνώμονες. 

• Δίνω πολλά στους άλλους και ξεχνώ τον εαυτό μου. 

• Ξέρω πως να κάνω τους άνθρωπος να με συμπαθούν. 

• Αν δε σώσω εγώ τους άλλους ποιος θα το κάνει;  

Ενοχή ότι είναι εγωιστής όταν έρχεται σε επαφή με τα δικά του συναισθήματα.

Ανησυχία ότι αν προβάλλει τις δικές του ανάγκες, οι άλλοι θα απομακρυνθούν.

Εκνευρισμός επειδή οι άλλοι τον θεωρούν δεδομένο αλλά δεν το εκφράζει. 

Δε το κάνω για εμένα αλλά για τους άλλους. 

Βοηθώ τους άλλους ανιδιοτελώς και δεν περιμένω ανταπόδοση. 

Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν όλοι μας κάναμε το ίδιο.

Δεν φροντίζει τις ανάγκες του, φυσικές, συναισθηματικές, οικονομικές. Μπορεί να καταλήξει να παραιτηθεί και να εξαντληθεί.
Οι άλλοι μπορεί να αναπτύξουν εξάρτηση σε αυτόν και να μην μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, να νοιώθουν υποχρεωμένοι, ενοχές ή και ελεγχόμενοι.

Δεν κάνει θόρυβο.
Δεν απαιτεί.

Χαμογελά.

Κάποιος σου ζητά κάτι.

Και πριν καν ακούσεις τον εαυτό σου…

Λες:

«Ναι, φυσικά.»

Ακόμα κι αν μέσα σου υπάρχει ένα μικρό "όχι".

Δεν θέλεις να στεναχωρήσεις.

Δεν θέλεις να φέρεις ένταση.

Δεν θέλεις να γίνεις "ο δύσκολος".

Ο Καλός θέλει να είναι… καλός.

Στη σχέση;

Δεν λες:
«Με πείραξε.»

Λες:
«Δεν πειράζει.»

Και το "δεν πειράζει" μαζεύεται.

Σιωπηλά.

Στη δουλειά;

Αναλαμβάνεις περισσότερα απ' όσα αντέχεις.

Γιατί "κάποιος πρέπει".

Και εσύ δεν θέλεις να απογοητεύσεις.

Ο Καλός δεν αντέχει την απόρριψη.

Την αποδοκιμασία.

Το βλέμμα που λέει "δεν συμφωνώ".

Οπότε προσαρμόζεται.

Μαλακώνει.

Συμφωνεί.

Στο σώμα;

Ένα σφίξιμο στο στήθος.

Ένας κόμπος στον λαιμό.

Σαν να κρατάς λέξεις που δεν ειπώθηκαν.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Καλός σου λέει:

«Αν είσαι καλός, θα σε αγαπούν.»
«Αν πεις όχι, θα σε απορρίψουν.»
«Η αρμονία είναι πιο σημαντική από την αλήθεια.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν έχω θέμα με όρια.
Απλώς είμαι άνθρωπος της κατανόησης.»

Και η ερώτηση εδώ είναι:

Αν έλεγες ένα καθαρό "όχι"…

Χωρίς εξήγηση.

Χωρίς ενοχή.

Χωρίς απολογία.

Θα έμενες μόνος;

Ή μήπως…

Θα έμενες αληθινός;

Αυτός είναι ο Καλός.

Δεν είναι αδύναμος.

Είναι φοβισμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει τη σύνδεση,

θυσιάζοντας τη φωνή σου.

Ο Καλός βρήκε έναν έμμεσο δρόμο για προσοχή και αποδοχή: το να φροντίζει τους άλλους. Πίσω από αυτό κρύβονται οι δικές του ανάγκες, που δεν έμαθε ποτέ να ζητάει απευθείας.

Η ρίζα είναι δύο λανθασμένα συμπεράσματα από παιδί: πρώτο, ότι οι ανάγκες των άλλων πρέπει πάντα να προηγούνται των δικών του· δεύτερο, ότι η αγάπη δεν δίνεται δωρεάν — πρέπει να την κερδίσει, γιατί από μόνος του δεν την αξίζει.

Έτσι η καλοσύνη έγινε συναλλαγή μεταμφιεσμένη σε ανιδιοτέλεια: δίνω, για να μου δοθεί πίσω αυτό που νομίζω πως δεν δικαιούμαι αλλιώς.