Ο Κριτής–Δικαστής

Τον ξέρεις.

Δεν μπαίνει φωνάζοντας.
Μπαίνει ψιθυρίζοντας:

«Ναι… αλλά μπορούσες και καλύτερα.»

Ξυπνάς το πρωί.
Κάνεις κάτι καλό.
Και πριν προλάβεις να χαρείς…

«Δεν ήταν τόσο καλό όσο των άλλων.»

Σου κάνουν ένα κομπλιμέντο.

Και απαντάς:
«Ε, εντάξει… τίποτα ιδιαίτερο.»

Γιατί μέσα σου ακούς:
«Μην πάρεις αέρα. Μπορείς και καλύτερα.»

Κάνεις ένα λάθος.

Μικρό.

Και το replay παίζει 47 φορές.
Στο ντους.
Στο αμάξι.
Πριν κοιμηθείς.

Και η φράση:
«Πώς το έκανες αυτό;»

Όχι σαν απορία.
Σαν κατηγορία.

Στη σχέση;

Ο Κριτής δεν λέει:
«Πονάω.»

Λέει:
«Πάλι το ίδιο κάνεις.»

Στη δουλειά;

Δεν απολαμβάνει επιτυχία.
Ψάχνει το επόμενο βελτιωτικό σημείο.

Δεν χαλαρώνει.
Αξιολογεί.

Στο σώμα;

Σφίξιμο στον αυχένα.
Στο σαγόνι.
Στο στήθος.

Μια μόνιμη μικρή ένταση.
Σαν να είσαι σε διαρκή επιθεώρηση.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Κριτής νιώθει ηθικά ανώτερος.

Γιατί;
Επειδή "θέλει το καλύτερο".

Σου λέει:
«Αν δεν σε πιέσω, θα χαλαρώσεις.
Αν δεν σε ελέγξω, θα αποτύχεις.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί τον ακούς να λέει:
«Δεν είσαι αρκετά πνευματικός.»
Ή
«Έπρεπε να είχες ξεπεράσει αυτό το θέμα μέχρι τώρα.»

Ακόμα και η αυτογνωσία γίνεται project τελειοποίησης.

Θέλω να σε ρωτήσω:

Αν σταματούσε για λίγο ο Κριτής…
Θα κατέρρεες;

Ή μήπως… θα αναπνέες;

Αυτός είναι ο Κριτής–Δικαστής.

Δεν είναι κακός.
Είναι τρομαγμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει την αξία σου,
αμφισβητώντας την.

Εντοπίζει τα λάθη σε εμάς, στους άλλους, στο περιβάλλον/καταστάσεις. Προκαλεί απογοήτευση, θυμό, ενοχή, ντροπή και ανησυχία.

Ενεργοποιεί και άλλους ομοειδείς «συναδέρφους» (πχ Στρατηγο, Τέλειο κ.α.)

• Να τι δε πάει καλά με εμένα
• Να τι δε πάει καλά με εσένα
• Να τι σε πάει καλά με την κατάσταση

Στο Δικαστή ωφείλονται:

. Το σύνολο της ενοχής, ντροπής, απογοήτευσης.

. Ένα τμήμα του θυμού και της ανησυχίας

Χωρίς εμένα να σου δείχνω τις ατέλειες δεν θα βελτιώνεσαι.

Τον ξέρεις κι αυτόν.

Δεν ψιθυρίζει.
Σφίγγει.

Δεν λέει «δεν είσαι αρκετός».
Λέει:

«Αν δεν το κρατήσεις εσύ… θα διαλυθούν όλα.»

Μπαίνεις σε μια ομάδα.

Κανείς δεν παίρνει πρωτοβουλία.

Και μέσα σου κάτι λέει:
«Άστο. Θα το κάνω εγώ.»

Όχι γιατί το θέλεις.
Αλλά γιατί δεν αντέχεις το χάος.

Στο σπίτι;

Τα πράγματα έχουν "τη θέση τους".

Όχι απλώς για τάξη.

Για ασφάλεια.

Αν αλλάξει κάτι,
αν κάποιος δεν τηρήσει το σχέδιο…

Το σώμα σου αντιδρά.

Όχι θυμός πρώτα.

Ένταση.

Στη δουλειά;

Δίνεις οδηγίες.

Ξαναδίνεις οδηγίες.

Και κάπου μέσα σου λες:

«Δεν μπορώ να βασίζομαι σε κανέναν.»

Ο Ελεγκτικός δεν φοβάται την αποτυχία.

Φοβάται την αβεβαιότητα.

Τον απρογραμμάτιστο παράγοντα.

Το "βλέπουμε".

Σε μια σχέση;

Δεν λέει:
«Φοβάμαι.»

Λέει:
«Γιατί δεν το έκανες όπως συμφωνήσαμε;»

Δεν λέει:
«Χρειάζομαι ασφάλεια.»

Λέει:
«Δεν γίνεται έτσι.»

Και όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλει;

Δεν χαλαρώνει.

Σφίγγει περισσότερο.

Οργανώνει περισσότερο.

Ελέγχει περισσότερο.

Μέχρι που κουράζεται.

Αλλά δεν αφήνει.

Στο σώμα;

Σφίξιμο στο στομάχι.

Διάφραγμα σφιχτό.

Αναπνοή ρηχή.

Σαν να κρατάς κάτι να μη φύγει.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Ελεγκτικός νιώθει υπεύθυνος.

Σου λέει:

«Αν δεν το κάνω εγώ, δεν θα γίνει σωστά.»
«Αν χαλαρώσω, θα εκτεθώ.»
«Αν αφήσω, θα πληγωθώ.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί σε ακούς να λες:

«Δεν έχω θέμα ελέγχου.
Απλώς θέλω να γίνονται σωστά.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν άφηνες για λίγο τον έλεγχο…

Θα κατέρρεαν όλα;

Ή μήπως…

Θα ανακάλυπτες ότι δεν είσαι μόνος;

Αυτός είναι ο Ελεγκτικός.

Δεν είναι αυταρχικός.

Είναι φοβισμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει την ασφάλειά σου,

κρατώντας τα πάντα σφιχτά.

Ακόμα και εσένα.

Ο Ελεγκτικός λειτουργεί με μια αγχωτική ανάγκη να έχει την ευθύνη και τον έλεγχο των καταστάσεων και να επηρεάζει τους ανθρώπους σύμφωνα με τη δική του βούληση. Όταν αυτό δεν το πετυχαίνει εκπέμπει υψηλή νευρικότητα, ανησυχία και ανυπομονησία μέχρι να γίνει αυτό που επιθυμεί. Κατά την άποψη του, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: να έχεις τον έλεγχο, ή να μη τον έχεις. 

• Αν εργαστώ σκληρά μπορώ και πρέπει να πάρω τον έλεγχο της κατάστασης και να φέρω τα πράγματα εκεί που θέλω.
• Οι άλλοι θέλουν και χρειάζονται εμένα να πάρω τον έλεγχο.
• Όταν αναλαμβάνω τον έλεγχο κάνω χάρη στους υπόλοιπους.
• Κανείς δε μου λέει τι να κάνω.  

Υψηλή ανησυχία όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλει. 

Θυμός και επιθετικότητα όταν οι άλλοι δεν τον ακολουθούν. 

Ανυπόμονος με τα συναισθήματα και το διαφορετικό στυλ των άλλων. 

Νοιώθει πληγωμένος και απόρριψη παρόλο που δεν το παραδέχεται 

Χωρίς εμένα οι άλλοι δε μπορούν να κάνουν και πολλά.

Οι άνθρωποι χρειάζονται σπρώξιμο.

Αν δεν ελέγχω, θα ελέγχομαι, και αυτό δεν μπορώ να το ανεχτώ.

Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά για το καλό όλων μας. 

Δεν σε κρίνει.
Δεν σε ελέγχει.

Σε κινεί.

Συνεχώς.

Ξυπνάς το πρωί.

Πριν καν ανοίξεις καλά τα μάτια…

Η λίστα έχει ήδη ξεκινήσει.

Τι πρέπει να γίνει.
Τι δεν έγινε χθες.
Τι έρχεται μετά.

Δεν υπάρχει κενό.

Υπάρχει επόμενο.

Κάνεις κάτι.

Το τελειώνεις.

Και πριν προλάβεις να το χαρείς…

Σκέφτεσαι το επόμενο βήμα.

Η επιτυχία κρατάει λίγα δευτερόλεπτα.

Η κίνηση συνεχίζεται.

Η ξεκούραση;

Περίεργη.

Αν κάτσεις χωρίς λόγο…

Κάτι μέσα σου ανησυχεί.

«Χάνεις χρόνο.»
«Μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή τη στιγμή.»
«Μην μένεις πίσω.»

Ο Ακούραστος δεν φοβάται την αποτυχία.

Φοβάται το σταμάτημα.

Το κενό.

Τη στιγμή που δεν κάνεις τίποτα.

Γιατί τότε…

Ποιος είσαι;

Στη δουλειά;

Σε θαυμάζουν.

Είσαι αποτελεσματικός.
Παραγωγικός.
Προχωράς.

Αλλά μέσα σου υπάρχει πάντα ένα μικρό:

«Δεν είναι αρκετό.»

Στη σχέση;

Ακόμα κι εκεί υπάρχει project.

Να βελτιωθεί.
Να εξελιχθεί.
Να γίνει πιο συνειδητή.

Ακόμα και η αγάπη γίνεται στόχος.

Στο σώμα;

Ένταση στο ηλιακό πλέγμα.

Μόνιμη εσωτερική επιτάχυνση.

Σαν να τρέχεις ελαφρά… ακόμα κι όταν κάθεσαι.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Ακούραστος σου λέει:

«Η αξία σου είναι στην κίνηση.»
«Όταν σταματήσεις, θα μείνεις πίσω.»
«Αν δεν προχωράς, φθίνεις.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Εγώ δεν είμαι workaholic.
Απλώς έχω στόχους.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν σταματούσες για λίγο…

Χωρίς να βελτιώνεις τίποτα.

Χωρίς να πετυχαίνεις τίποτα.

Χωρίς να εξελίσσεσαι.

Θα εξαφανιζόσουν;

Ή μήπως…

Θα ανακάλυπτες ότι αξίζεις και ακίνητος;

Αυτός είναι ο Ακούραστος.

Δεν είναι φιλόδοξος μόνο.

Είναι ανήσυχος.

Προσπαθεί να προστατεύσει την αξία σου,

κρατώντας σε σε διαρκή κίνηση.

Για να μη χρειαστεί ποτέ… να σταθείς.

Ο Ακούραστος βρίσκεται σε συνεχή αναζήτηση ενθουσιασμού στην επόμενη δραστηριότητα από αυτή που κάνει, μέσα από μία συνεχή κατάσταση έναρξης νέων ενδιαφερόντων. Είναι συνεχώς απασχολημένος. Δεν σου επιτρέπει να νοιώσεις ειρήνη και ικανοποίηση με αυτό που κάνεις κάθε στιγμή. Σου δίνει μία συνεχή ροή διασπαστικών ενδιαφερόντων, σκέψεων και εναλλακτικών και χάνεις την εστίαση σου σε αυτό που πραγματικά είναι σημαντικό για εσένα, συμπεριλαμβανόμενων και των σχέσεων σου

• Αυτό δε με γεμίζει.
• Το επόμενο που έχω μπροστά μου θα είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρον.
• Δεν ανέχομαι τα δυσάρεστα συναισθήματα.
• Χρειάζεται να μετακινήσω την προσοχή μου σε κάτι πιο ενδιαφέρον.
• Γιατί κανείς δεν μπορεί να με ακολουθήσει;   

Ανυπομονησία με αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή.

Περιέργεια για το τι υπάρχει μετά.

Φόβος ότι χάνει άλλες πιο σημαντικές εμπειρίες.

Συνεχής δραστηριότητα και θέλει όλο και περισσότερες επιλογές.

Ανησυχία ότι η εστίαση στα δυσάρεστα συναισθήματα θα τα κάνει μεγαλύτερα και θα τον πνίξουν. 

Με το να είσαι σε συνεχή απασχόληση ζεις τη ζωή στο έπακρο  

Δεν βιάζεται.

Διορθώνει.

Γράφεις ένα μήνυμα.

Το διαβάζεις.

Το ξαναδιαβάζεις.

Αλλάζεις μια λέξη.

Μετά άλλη μία.

Μετά σκέφτεσαι:

«Μήπως ακούγεται λάθος;»

Και τελικά…

Δεν το στέλνεις.

Ξεκινάς κάτι.

Έχεις έμπνευση.

Αλλά πριν ολοκληρωθεί,
έρχεται η φωνή:

«Δεν είναι στο επίπεδο που πρέπει.»

Και αντί να το βγάλεις προς τα έξω…

Το κρατάς.

Μέχρι να γίνει "όπως πρέπει".

Ο Τέλειος δεν αντέχει το πρόχειρο.

Δεν αντέχει το μέτριο.

Δεν αντέχει το "αρκετά καλό".

Γιατί "αρκετά" δεν είναι αρκετό.

Στη δουλειά;

Καθυστερείς.

Όχι γιατί βαριέσαι.

Αλλά γιατί δεν είναι ακόμα έτοιμο.

Και όσο το τελειοποιείς…

Η ζωή προχωρά.

Στη σχέση;

Δεν λες απλώς "σ' αγαπώ".

Θέλεις να το πεις σωστά.

Την κατάλληλη στιγμή.

Με τον σωστό τρόπο.

Και μερικές φορές…

Δεν το λες.

Στο σώμα;

Μικρή ένταση στα χέρια.

Στο στομάχι.

Σαν να κρατάς κάτι υπό επιθεώρηση.

Ακόμα και τον εαυτό σου.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Τέλειος σου λέει:

«Αν δεν είναι άψογο, θα εκτεθείς.»
«Αν έχει λάθος, θα σε κρίνουν.»
«Αν δεν είναι τέλειο, καλύτερα να μην γίνει.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν είμαι τελειομανής.
Απλώς έχω υψηλά στάνταρ.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν έβγαινες στον κόσμο…
με κάτι ατελές.

Με κάτι ανθρώπινο.

Με κάτι που δεν έχει διορθωθεί 47 φορές.

Θα κατέρρεε η εικόνα σου;

Ή μήπως…

Θα ένιωθες ελεύθερος;

Αυτός είναι ο Τέλειος.

Δεν αγαπά την ακρίβεια μόνο.

Φοβάται την έκθεση.

Προσπαθεί να προστατεύσει την αξία σου,

εξαφανίζοντας κάθε πιθανό λάθος.

Μαζί με τη ζωντάνια.

Ο Τέλειος έχει υπερβολική ανάγκη για τελειότητα, τάξη και οργάνωση. Σε κάνει να νοιώθεις, τόσο εσύ όσο και οι άλλοι γύρω σου, ανησυχία και ένταση. Καταναλώνει την ενέργεια σου, όσο και την ενέργεια των άλλων για να πετύχει μία τελειότητα που δεν χρειάζεται. Προκαλεί μία συνεχή κατάσταση εκνευρισμού τόσο με τον εαυτό σου όσο και με τους άλλους επειδή τα πράγματα δεν είναι τόσο τέλεια όσο θα μπορούσε να ήταν. Μπορεί να είναι ευέξαπτος, τεταμένος (σε ένταση), ισχυρογνώμων, σαρκαστικός υπερβολικά επικριτικός εαυτό του και με τους άλλους. Μεγάλη ανάγκη για αυτοέλεγχο και αυτό περιορισμό. Είναι ευαίσθητος στην κριτική.

• Το σωστό είναι σωστό και το λάθος είναι λάθος, είναι ξεκάθαρα και συγκεκριμένα. 

• Εγώ γνωρίζω το σωστό τρόπο. 

• Αν δεν μπορείς να το κάνεις τέλεια, μη το κάνεις καθόλου. 

• Η άλλοι πολύ συχνά έχουν χαμηλά standards. 

• Μισώ τα λάθη. 

Συνεχής εκνευρισμός και απογοήτευση με τον εαυτό του και με τους άλλους επειδή δεν καλύπτουν τις υψηλότερες δυνατές προδιαγραφές. 

Ανησυχεί ότι οι άλλοι θα καταστρέψουν την ευταξία και την ισορροπία που έχει δημιουργήσει. 

Σαρκαστικός με τόνους αυτοδικαίωσης. 

Καταπιεσμένος θυμός και εσωτερική πίεση. 

Έχω προσωπική υποχρέωση γι' αυτό. 

Χρειάζεται να επιδιορθώνω οτιδήποτε χρήζει επιδιόρθωσης. 

Η τελειομανία είναι αρετή, επίσης με κάνει να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου. 

Υπάρχει σαφώς είναι σωστός και ένας λάθος τρόπος για να γίνονται τα πράγματα. 

Γνωρίζω πως πρέπει να γίνονται τα πράγματα και χρειάζεται να κάνω αυτό που πρέπει  

Ο Θεός βρίσκεται στη λεπτομέρεια.

Δεν φωνάζει.
Δεν πανικοβάλλεται.

Εξηγεί.

Κάτι σε πληγώνει.

Και πριν προλάβεις να το νιώσεις…

Το αναλύεις.

«Δεν είναι τίποτα.»
«Έτσι είναι οι άνθρωποι.»
«Δεν χρειάζεται να το πάρεις προσωπικά.»

Η καρδιά πάει να μιλήσει.

Ο Λογικός την διακόπτει.

Σε μια σύγκρουση;

Δεν λες:
«Πονάω.»

Λες:
«Αν το δούμε αντικειμενικά…»

Στη σχέση;

Δεν εκφράζεις συναίσθημα.

Δίνεις εξήγηση.

Δεν δείχνεις ευαλωτότητα.

Δείχνεις επιχειρηματολογία.

Κάποιος κλαίει μπροστά σου.

Και μέσα σου σκέφτεσαι:

«Πρέπει να μείνω ψύχραιμος.»

Όχι γιατί δεν νοιάζεσαι.

Αλλά γιατί το συναίσθημα σε αποσταθεροποιεί.

Ο Λογικός αγαπά τη σαφήνεια.

Τη δομή.

Το επιχείρημα.

Αλλά δυσκολεύεται με το χάος του συναισθήματος.

Με το "δεν ξέρω".

Με το "πονάω".

Στο σώμα;

Το κεφάλι δουλεύει.

Το στήθος μένει πίσω.

Η αναπνοή ανεβαίνει ψηλά.

Σαν να ζεις λίγο πιο πάνω από το σώμα σου.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Λογικός σου λέει:

«Το συναίσθημα θολώνει την κρίση.»
«Αν μείνεις ψύχραιμος, θα είσαι ασφαλής.»
«Η ανάλυση είναι έλεγχος.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αποφεύγω τα συναισθήματα.
Απλώς τα επεξεργάζομαι.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν σταματούσες να εξηγείς…

Και άφηνες για λίγο το συναίσθημα να υπάρξει…

Θα χάσεις τον έλεγχο;

Ή μήπως…

Θα ένιωθες ζωντανός;

Αυτός είναι ο Λογικός.

Δεν είναι ψυχρός.

Είναι προστατευτικός.

Προσπαθεί να σε κρατήσει ασφαλή,

κρατώντας το συναίσθημα σε απόσταση.

Ο Λογικός επιδεικνύει μία έντονη και αποκλειστική εστίαση στην ορθολογική επεξεργασία όλων των θεμάτων, συμπεριλαμβανόμενων και των σχέσεων.
Σε προτρέπει να είσαι ανυπόμονος με τα συναισθήματα των άλλων και να τα εκλαμβάνεις ως ανάξια προσοχής.
Όταν είσαι κάτω από την επήρεια του Λογικού, οι άλλοι μπορεί να σε αντιλαμβάνονται ως ψυχρό, απόμακρο ή και υπερόπτη. Περιορίζεται το βάθος και η ευελιξία στις προσωπικές, επαγγελματικές και κοινωνικές σου σχέσεις και πολλές φορές κατατροπώνεις νοητικά όσους δεν έχουν τόσο αναλυτική σκέψη όσο εσύ. 

• Το ορθολογικό μυαλό είναι η σίγουρη αξία. 

• Τα συναισθήματα είναι αναχαιτιστικά και άσχετα. 

• Αρκετοί άνθρωποι είναι τόσο ανορθόδοξοι και νωθροί στη σκέψη τους. 

• Οι ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων με αποσπούν από το έργο μου. 

• Χρειάζεται να κρατώ μακριά τους εισβολείς. 

• Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι η γνώση, η κατανόηση και η διορατικότητα. 

• Η αυτο-αξία εξαρτάται από την κατάκτηση της γνώσης και της ικανότητας. 

Αγανάκτηση με όσους είναι συναισθηματικοί και όχι αρκετά ορθολογικοί.

 Ανησυχία για το αν θα καταφέρει να προστατεύσει τον προσωπικό του χρόνο και την ενέργεια του από τις εισβολές των άλλων. 

Αισθάνεται διαφορετικός, μόνος και ότι δεν τον καταλαβαίνουν. 

Πολλές φορές είναι σκεπτικός και κυνικός.

Ο ορθολογισμός είναι η σπουδαιότερη, σημαντικότερη και χρησιμότερη μορφή νοημοσύνης.

Δεν συγκρούεται.
Δεν φωνάζει.

Εξαφανίζεται.

Υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί.

Μια συζήτηση που εκκρεμεί.

Και λες:

«Δεν είναι τώρα η στιγμή.»

Περνά μια μέρα.
Μετά άλλη μία.

Και κάπως… δεν γίνεται ποτέ.

Έχεις κάτι δύσκολο να κάνεις.

Και ξαφνικά θυμάσαι:

Να καθαρίσεις.
Να οργανώσεις.
Να δεις κάτι "σημαντικό".

Όχι επειδή δεν σε νοιάζει.

Αλλά επειδή το δύσκολο σε βαραίνει.

Ο Αποφευκτικός δεν λέει:

«Φοβάμαι.»

Λέει:

«Δεν χρειάζεται να το κάνουμε θέμα.»

Στη σχέση;

Δεν λέει:
«Με πλήγωσες.»

Λέει:
«Άστο τώρα.»

Και αποσύρεται.

Όχι από αδιαφορία.

Από υπερφόρτωση.

Στη δουλειά;

Ξεκινάς με ενθουσιασμό.

Αλλά όταν κάτι γίνει περίπλοκο…

Χάνεται η ενέργεια.

Και μαζί της… η παρουσία.

Στο σώμα;

Μια αίσθηση βάρους.

Σαν να κατεβάζεις ρολά.

Η ενέργεια πέφτει.

Η αναπνοή γίνεται ρηχή.

Το βλέμμα απομακρύνεται.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Αποφευκτικός σου λέει:

«Αν δεν το αγγίξεις, δεν θα πονέσει.»
«Αν δεν το ανοίξεις, δεν θα ξεσπάσει.»
«Η απόσταση είναι ασφάλεια.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν αποφεύγω.
Απλώς δεν μου αρέσει η ένταση.»

Και η ερώτηση εδώ είναι:

Αν έμενες…

Μέσα στη δυσκολία.

Χωρίς να φύγεις.

Χωρίς να κλείσεις.

Χωρίς να αλλάξεις θέμα.

Θα κατέρρεες;

Ή μήπως…

Θα δυνάμωνες;

Αυτός είναι ο Αποφευκτικός.

Δεν είναι αδιάφορος.

Είναι υπερφορτωμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει το σύστημά σου,

απομακρύνοντάς σε

από ό,τι μοιάζει υπερβολικά δύσκολο.

Ο Αποφευκτικός εστιάζει στο θετικό και στο ευχάριστο με έναν υπερβολικό τρόπο. Αποφεύγει δύσκολες και δυσάρεστες καταστάσεις και διαφωνίες. Σε οδηγεί στο να αναβάλεις και να αποφεύγεις τη θέσπιση των ορίων σου. Αυτό καταλήγει είτε σε καταστροφικά απότομα ξεσπάσματα και συγκρούσεις που κανονικά θα είχαν αποφευχθεί είτε σε καθυστερήσεις στη διευθέτηση των θεμάτων που σε απασχολούν και πράξεων που χρειάζεται να γίνουν.

• Αυτό δεν είναι ευχάριστο, θα το αφήσω και θα λυθεί όταν έρθει η ώρα του.

•  Αν αναφέρω αυτό το θέμα τώρα, σίγουρα κάποιος θα πληγωθεί, ας το αφήσω καλύτερα. 

• Αν εκφράσω τη διαφωνία μου στους άλλους θα χαλάσει η σχέση μας. 

• Τώρα που έχω βρει την ισορροπία μου δε θέλω να τη χαλάσω για κανένα λόγο. 

• Καλύτερα να δώσω αυτό που μου ζητούν παρά να κάνω θέμα 

Επιθυμία διατήρησης ουδετερότητας. 

Ανησυχία γι' αυτό που έχει αποφύγει ή αναβάλει. 

Φόβος ότι θα χαθεί η ηρεμία που έχει κερδίσει με τόσο κόπο. 

Καταπιεσμένος θυμός και αποστροφή. 

Είσαι καλός άνθρωπος και δεν φέρνεις τους άλλους σε δύσκολη θέση. 

Η σύγκρουση δε φέρνει ποτέ καλά αποτελέσματα. 

Η ευελιξία είναι προτέρημα. 

Κάποιος χρειάζεται να έχει το ρόλο του ειρηνοποιού.  

Δεν έρχεται κάθε μέρα.

Αλλά όταν έρχεται… σε καταλαμβάνει.

Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό.

Μια λέξη.
Ένα βλέμμα.
Μια καθυστέρηση.

Και ξαφνικά…

Το συναίσθημα είναι δυσανάλογο.

Βαρύ.

Παλαιό.

Σαν να μην αφορά μόνο το τώρα.

Δεν είναι απλώς λύπη.

Δεν είναι απλώς θυμός.

Είναι κάτι γνώριμο.

Σαν παλιός επισκέπτης.

Που ξέρει πού να καθίσει μέσα σου.

Στη σχέση;

Δεν αντιδράς μόνο σε αυτό που έγινε.

Αντιδράς σε όλα όσα έχουν γίνει.

Σε όλα όσα κάποτε πόνεσαν.

Και η ένταση μεγαλώνει.

Όχι γραμμικά.

Εκρηκτικά.

Στη δουλειά;

Μια μικρή κριτική γίνεται απόρριψη.

Μια παρατήρηση γίνεται απαξίωση.

Όχι γιατί το θέλεις.

Αλλά γιατί κάτι μέσα σου άνοιξε.

Στο σώμα;

Βάρος.

Στο στήθος.

Στο στομάχι.

Σαν να κατεβαίνει ένα σύννεφο.

Η ενέργεια πέφτει.

Ή ανεβαίνει απότομα.

Αλλά δεν είναι ουδέτερη.

Και το πιο ύπουλο;

Το Πονόσωμα σου λέει:

«Να. Βλέπεις; Πάλι το ίδιο.»
«Δεν αλλάζει τίποτα.»
«Έτσι είναι η ζωή.»

Και για λίγη ώρα…

Το πιστεύεις.

Όλο.

Μερικές φορές γελάς όταν το αναγνωρίζεις.

Γιατί μετά, όταν περνάει, λες:

«Υπερέβαλα λίγο…»

Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν ήταν λίγο.

Ήταν όλο.

Και η ερώτηση είναι:

Όταν ενεργοποιείται το Πονόσωμα…

Είσαι εσύ;

Ή περνά μέσα σου κάτι παλιό που ζητά να ιδωθεί;

Το Πονόσωμα δεν είναι εχθρός.

Είναι συσσωρευμένος πόνος.

Προσπαθεί να προστατεύσει το τραύμα σου,

κρατώντας το ζωντανό.

Μέχρι να το αγκαλιάσεις.

Το ενεργειακό υπόστρωμα όλων των πειρατών.

Είναι η αποθηκευμένη ενεργειακή μνήμη πόνου στο νευρικό σύστημα. 

Είναι συσσωρευμένος συναισθηματικός πόνος του παρελθόντος που ενεργοποιείται στο παρόν και καταλαμβάνει τη σκέψη, το σώμα και τη συμπεριφορά σου.

Δεν δημιουργεί τον πόνο.
Ενεργοποιεί παλιό πόνο.

Οι Πειρατές είναι οι στρατηγικές που αναπτύχθηκαν για να προστατεύσουν το Πονόσωμα.

Αναζητά επιβεβαίωση του παλιού τραύματος.
Ζητά προστασία 

Όταν το Πονόσωμα ενεργοποιείται, οι Πειρατές αναλαμβάνουν δράση για να το προστατεύσουν. 

• «Πάλι τα ίδια.»

• «Το ήξερα ότι θα συμβεί.»

• «Δεν αλλάζει τίποτα.»

• «Δεν είμαι ασφαλής.»

• «Δεν μπορώ να το αντέξω.»

Σωματική ένταση

«Αυτός ο πόνος είναι η ταυτότητά μου.»