Ο Ελεγκτικός λειτουργεί με μια αγχωτική ανάγκη να έχει την ευθύνη και τον έλεγχο των καταστάσεων και να επηρεάζει τους ανθρώπους σύμφωνα με τη δική του βούληση. Όταν αυτό δεν το πετυχαίνει εκπέμπει υψηλή νευρικότητα, ανησυχία και ανυπομονησία μέχρι να γίνει αυτό που επιθυμεί. Κατά την άποψη του, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν: να έχεις τον έλεγχο, ή να μη τον έχεις. 

• Αν εργαστώ σκληρά μπορώ και πρέπει να πάρω τον έλεγχο της κατάστασης και να φέρω τα πράγματα εκεί που θέλω.
• Οι άλλοι θέλουν και χρειάζονται εμένα να πάρω τον έλεγχο.
• Όταν αναλαμβάνω τον έλεγχο κάνω χάρη στους υπόλοιπους.
• Κανείς δε μου λέει τι να κάνω.  

Υψηλή ανησυχία όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλει. 

Θυμός και επιθετικότητα όταν οι άλλοι δεν τον ακολουθούν. 

Ανυπόμονος με τα συναισθήματα και το διαφορετικό στυλ των άλλων. 

Νοιώθει πληγωμένος και απόρριψη παρόλο που δεν το παραδέχεται 

Χωρίς εμένα οι άλλοι δε μπορούν να κάνουν και πολλά.

Οι άνθρωποι χρειάζονται σπρώξιμο.

Αν δεν ελέγχω, θα ελέγχομαι, και αυτό δεν μπορώ να το ανεχτώ.

Προσπαθώ να κάνω τη δουλειά για το καλό όλων μας. 

Ο Ελεγκτικός επιτυγχάνει προσωρινά αποτελέσματα αλλά με κόστος οι άλλοι να αισθάνονται ελεγχόμενοι και αποστροφή χωρίς να μπορούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητες τους.Ο Ελεγκτικός επίσης δημιουργεί μεγάλες εντάσεις καθώς πολλά θέματα και καταστάσεις της ζωής δεν είναι ελέγξιμα.

Τον ξέρεις κι αυτόν.

Δεν ψιθυρίζει.
Σφίγγει.

Δεν λέει «δεν είσαι αρκετός».
Λέει:

«Αν δεν το κρατήσεις εσύ… θα διαλυθούν όλα.»

Μπαίνεις σε μια ομάδα.

Κανείς δεν παίρνει πρωτοβουλία.

Και μέσα σου κάτι λέει:
«Άστο. Θα το κάνω εγώ.»

Όχι γιατί το θέλεις.
Αλλά γιατί δεν αντέχεις το χάος.

Στο σπίτι;

Τα πράγματα έχουν "τη θέση τους".

Όχι απλώς για τάξη.

Για ασφάλεια.

Αν αλλάξει κάτι,
αν κάποιος δεν τηρήσει το σχέδιο…

Το σώμα σου αντιδρά.

Όχι θυμός πρώτα.

Ένταση.

Στη δουλειά;

Δίνεις οδηγίες.

Ξαναδίνεις οδηγίες.

Και κάπου μέσα σου λες:

«Δεν μπορώ να βασίζομαι σε κανέναν.»

Ο Ελεγκτικός δεν φοβάται την αποτυχία.

Φοβάται την αβεβαιότητα.

Τον απρογραμμάτιστο παράγοντα.

Το "βλέπουμε".

Σε μια σχέση;

Δεν λέει:
«Φοβάμαι.»

Λέει:
«Γιατί δεν το έκανες όπως συμφωνήσαμε;»

Δεν λέει:
«Χρειάζομαι ασφάλεια.»

Λέει:
«Δεν γίνεται έτσι.»

Και όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλει;

Δεν χαλαρώνει.

Σφίγγει περισσότερο.

Οργανώνει περισσότερο.

Ελέγχει περισσότερο.

Μέχρι που κουράζεται.

Αλλά δεν αφήνει.

Στο σώμα;

Σφίξιμο στο στομάχι.

Διάφραγμα σφιχτό.

Αναπνοή ρηχή.

Σαν να κρατάς κάτι να μη φύγει.

Και το πιο ύπουλο;

Ο Ελεγκτικός νιώθει υπεύθυνος.

Σου λέει:

«Αν δεν το κάνω εγώ, δεν θα γίνει σωστά.»
«Αν χαλαρώσω, θα εκτεθώ.»
«Αν αφήσω, θα πληγωθώ.»

Και κάπου βαθιά… τον πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν τον αναγνωρίζεις.

Γιατί σε ακούς να λες:

«Δεν έχω θέμα ελέγχου.
Απλώς θέλω να γίνονται σωστά.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν άφηνες για λίγο τον έλεγχο…

Θα κατέρρεαν όλα;

Ή μήπως…

Θα ανακάλυπτες ότι δεν είσαι μόνος;

Αυτός είναι ο Ελεγκτικός.

Δεν είναι αυταρχικός.

Είναι φοβισμένος.

Προσπαθεί να προστατεύσει την ασφάλειά σου,

κρατώντας τα πάντα σφιχτά.

Ακόμα και εσένα.

Πίσω από τη φαινομενική δύναμη του Ελεγκτικού κρύβεται συχνά ο φόβος να μην ελεγχθεί ξανά — από άλλους, ή από τη ίδια τη ζωή

Ο Ελεγκτικός γεννιέται σε παιδικές εμπειρίες όπου το παιδί αναγκάστηκε να ωριμάσει πρόωρα: να σταθεί μόνο του, να πάρει τα ηνία σε ένα περιβάλλον χαοτικό ή απειλητικό, για να επιβιώσει — σωματικά ή συναισθηματικά.

Συχνά κουβαλάει και κάτι πιο σκοτεινό: προδοσία, πληγή, απόρριψη. Και μια σιωπηλή απόφαση που πάρθηκε πολύ νωρίς — «Δεν θα ξαναφανώ ευάλωτος.»