Ο Πληγωμένος θέλει να εκπέμπεις μια συναισθηματική και ουσιαστική ευαλωτότητα και αναστάτωση με στόχο να λαμβάνεις την προσοχή, τη συμπάθεια και τη φροντίδα των άλλων. Προκαλεί την εστίαση και τη μεγέθυνση των συναισθημάτων εκείνων που σου δίνουν το ρόλο του μάρτυρα και του αδικημένου. Εμμέσως, το Θύμα με τη στάση του αποδεικνύει ότι αφού ο θύτης είναι ο κακός, αυτό είναι ο καλός/η. Άρα αξίζει τη φροντίδα και δικαιολογεί την πιθανή απραξία του για την επίτευξη της ευτυχίας του.
Το αποτέλεσμα είναι ότι χάνεις τη νοητική και συναισθηματική σου ενέργεια και οι άλλοι αισθάνονται άσχημα, ανίκανοι, ακόμη και ένοχοι για το ότι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν. 

• Κανείς δε με καταλαβαίνει. 

• Αχ, καημένε εαυτέ μου...

• Όλα τα κακά μου συμβαίνουν εμένα. 

• Κάτι πάει λάθος με εμένα. 

• Είμαι τα συναισθήματα μου. 

• Μακάρι κάποιος να με έσωνε από αυτή την άσχημη κατάσταση.  

Παραμένει στα δυσάρεστα συναισθήματα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. 

Νοιώθει μοναξιά ακόμη και όταν βρίσκεται με κοντινούς του ανθρώπους. 

Έχει συναισθήματα μελαγχολίας και εγκατάληψης. 

Ζηλεύει και συγκρίνεται με τους άλλους 

Ίσως έτσι πάρω την προσοχή και την αγάπη που δικαιούμαι. 

Η λύπη είναι ένα ευγενές και λεπτό συναίσθημα που δείχνει εσωτερικό βάθος, ευαισθησία, καλλιέργεια, ευφυία, και ευγένεια χαρακτήρα.  

Χάνει τη ζωτικότητα του λόγω της υπερβολικής ενδοσκόπησης και εστίασης στα δύσκολα συναισθήματα. Έχει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτέλεσμα διότι σπρώχνει τους ανθρώπους μακρυά. Οι άλλοι αισθάνονται ανεπαρκείς και αδύναμοι καθώς δεν μπορούν να βοηθήσουν το Θύμα να ελευθερωθεί από τα άσχημα συναισθήματα όσες προσπάθειες και να κάνουν.

Δεν φωνάζει δυνατά.

Βαραίνει.

Κάτι συμβαίνει.

Και μέσα σου εμφανίζεται η σκέψη:

«Γιατί πάντα σε μένα;»

Δεν είναι απλώς στεναχώρια.

Είναι αίσθηση αδικίας.

Κάποιος δεν σου φέρθηκε όπως περίμενες.

Και νιώθεις μόνος.

Παραμελημένος.

Αόρατος.

Και μέσα σου λέει:

«Κανείς δεν με καταλαβαίνει.»

Το Θύμα δεν λέει:

«Θέλω στήριξη.»

Λέει:

«Δεν με στηρίζουν.»

Δεν λέει:

«Φοβάμαι.»

Λέει:

«Με αδικούν.»

Στη σχέση;

Δεν λες:
«Χρειάζομαι να με δεις.»

Λες:
«Δεν σε νοιάζει ποτέ.»

Στη δουλειά;

Δεν λες:
«Δυσκολεύομαι.»

Λες:
«Πάλι σε μένα έτυχε.»

Στο σώμα;

Βάρος στο στήθος.

Πτώση ενέργειας.

Σαν να κάθεσαι μέσα σου.

Σαν να περιμένεις να έρθει κάποιος να σε σηκώσει.

Και το πιο ύπουλο;

Το Θύμα σου λέει:

«Δεν έχεις δύναμη εδώ.»
«Οι άλλοι φταίνε.»
«Αν δείξεις πόσο πονάς, θα σε φροντίσουν.»

Και κάπου βαθιά… το πιστεύεις.

Μερικές φορές γελάς όταν το αναγνωρίζεις.

Γιατί λες:

«Δεν κάνω drama.
Απλώς είμαι ευαίσθητος.»

Και η ερώτηση είναι:

Αν σταματούσες να περιμένεις να αλλάξουν οι άλλοι…

Αν έπαιρνες πίσω τη δύναμή σου…

Θα έμενες χωρίς φροντίδα;

Ή μήπως…

Θα στεκόσουν όρθιος;

Αυτό είναι το Θύμα.

Δεν είναι αδύναμο.

Είναι πληγωμένο.

Προσπαθεί να προστατεύσει την ανάγκη σου για φροντίδα,

παραδίδοντας τη δύναμή σου στους άλλους.

Ο Πληγωμένος κουβαλάει ένα λανθασμένο συμπέρασμα από πολύ νωρίς: κάπου, μια εμπειρία εγκατάλειψης ή απόρριψης τον έπεισε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο.

Η στρατηγική που έχτισε πάνω σε αυτό είναι έμμεση: να εκμαιεύσει στοργή που πιστεύει πως δεν θα του δινόταν διαφορετικά — γιατί, βαθιά, νιώθει πως δεν την αξίζει αυτοδίκαια.

Έτσι ο πόνος έγινε γλώσσα επικοινωνίας: ο μόνος τρόπος να ζητήσει κάτι που θεωρεί ότι δεν μπορεί απλώς να ζητήσει.